Μια ξεχωριστή συνάντηση, με πολλή συγκίνηση, αναμνήσεις από τα φοιτητικά μας χρόνια και ακούσματα εμπειριών από τα σχεδόν 30 χρόνια που ακολούθησαν. Με πολύ καλούς φίλους και συναδέλφους, από τα χρόνια των κοινών μας σπουδών στη Σχολή Μηχανικών Μεταλλείων – Μεταλλουργών του ΕΜΠ.
Από διαφορετικές χρονιές, διαφορετικούς τόπους και διαφορετικές διαδρομές, αλλά με πολλές κοινές εικόνες, διασκεδάσεις, ενδιαφέροντα, βιώματα, αναφορές και μια κοινή κουλτούρα που αντέχει στον χρόνο. Κι όταν ο χρόνος συναντά τέτοιους δεσμούς, δεν τους αποδυναμώνει, αλλά συνήθως τους κάνει ακόμη πιο ουσιαστικούς, ενώ οι σχετικές αλληλεπιδράσεις παράγουν έναν ξεχωριστό χώρο επικοινωνίας και δημιουργικής συνάντησης.
Αυστραλία —απ’ όπου μας ήρθε αυτές τις μέρες η Δήμητρα—, Ασία, Ευρώπη, Αμερική, Αφρική… σχεδόν όλος ο πλανήτης πέρασε μέσα από τις ιστορίες και τις εμπειρίες μας. Και, βέβαια, σχεδόν ολόκληρη η Ελλάδα, οι τόποι μας, μέσα σε μια μεγάλη, φιλική κουβέντα.
Στο Nathan’s, στην Πανόρμου. Παρασκευή 4 Σεπτέμβρη 2026.
Εύχομαι να μην αργήσουμε να το επαναλάβουμε. Τέτοιες συναντήσεις μάς θυμίζουν πόσα μπορεί να αλλάζουν με τα χρόνια — και πόσα, ευτυχώς, παραμένουν σταθερά.
Ακολουθεί η ανάρτηση της Δήμητρας (Dimitra Pierrou), από το προφίλ της στο Facebook:
Μία ξεχωριστή συνάντηση, με μεγάλη συγκίνηση, αναμνήσεις των φοιτητικών χρόνων, μοίρασμα των εμπειριών των 30 χρόνων που ακολούθησαν, πολύ καλοί φίλοι και συνάδελφοι, από τα χρόνια των κοινών σπουδών μας στους Μηχανικούς Μεταλλείων – Μεταλλουργούς του ΕΜΠ.
Από διαφορετικές χρονιές, άλλους τόπους, με πολλά κοινά ενδιαφέροντα, εμπειρίες και κουλτούρα. Όταν ο χρόνος λαμβάνει αυτές τις συγκολλητικές ουσίες, δημιουργεί μια ξεχωριστή κατάσταση, μία διαφορετική εμπειρία, μία ιδιαίτερη δημιουργική κατάσταση.
Αυστραλία, από εκεί μας ήρθε αυτές τις μέρες η Δήμητρα, Ασία, Ευρώπη, Αμερική, Αφρική, όλος ο πλανήτης, αλλά σίγουρα και όλη η Ελλάδα σε μία φιλική κουβέντα, σε μία φιλική συνάντηση. Στο Nathans, στην Πανόρμου.
Ελπίζω σύντομα να την επαναλάβουμε.
Ακολουθεί η ανάρτηση της Δήμητρας (Dimirta Pierrou), από το προφίλ της στο fb:
30+ χρόνια μετά… και ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα
Χθες βράδυ ξαναβρεθήκαμε παλιοί συμφοιτητές, άνθρωποι με τους οποίους μοιραστήκαμε κάποτε αμφιθέατρα, εξεταστικές, γέλια, αγωνίες, όνειρα και μερικά από τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής μας.
Ο Γρηγόρης θυμήθηκε ότι η τελευταία φορά που είχαμε βρεθεί όλοι μαζί ήταν στο Χαλάνδρι, το 1994… Και ξαφνικά συνειδητοποιείς πόσα χρόνια πέρασαν, πόσους διαφορετικούς δρόμους πήρε ο καθένας μας και πόση ζωή χώρεσε ανάμεσα σε εκείνο το βράδυ και στο χθεσινό.
Κι όμως, όταν καθίσαμε πάλι γύρω από το ίδιο τραπέζι, κάτι από εκείνα τα χρόνια ήταν ακόμη εκεί. Οι αναμνήσεις, τα πειράγματα, τα γέλια και κυρίως εκείνη η οικειότητα που ο χρόνος τελικά δεν κατάφερε να σβήσει.
Είμαι βαθιά συγκινημένη και τόσο χαρούμενη που ανταποκριθήκατε στο κάλεσμά μου και ήρθατε. Μιχάλη, Λιάνα, Κώστα, Αντώνη, Γρηγόρη, Ζωγραφιά και Δέσποινα, σας ευχαριστώ για αυτή την υπέροχη βραδιά.
Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να χαθούν από την καθημερινότητά μας για χρόνια, αλλά ποτέ πραγματικά από τη ζωή μας.
Και αυτή τη φορά… ας μην περιμένουμε άλλα 30 χρόνια για την επόμενη συνάντηση!
